Śniadanie na mieście. #2 po warszawsku.

Dzieli nas mniej więcej 300 km. To nie tak wiele. Dzięki autostradzie czas przejazdu skrócił się bardzo. My niby na zachodzie, a oni na wschodzie... No, ale oni to stolica. Warszawa. I tam śniadania na mieście to norma. A lokali, które w śniadaniach się specjalizują jest od wyboru do koloru. Nowy, wielkomiejski styl życia. Jedzenie w kapciach przed telewizorem jest passe! No i śniadanie można zjeść przez cały dzień :)

Jak wyglądają śniadaniownie? Trochę po francusku, a trochę po skandynawsku. Po francusku, bo pieczywo odgrywa pierwsze skrzypce i widoczne jest od progu każdego lokalu, a po skandynawsku z uwagi na wystrój. Niezobowiązujący luz, 3 kolory przewodnie: biały, czarny i szary, no i drewno. Socjalny stół na środku to podstawa. W Poznaniu taki stół, przy którym siedzi się z "obcymi" widziałam tylko w Werandzie w Starym Browarze. I wszystkie stoliki były zajęte, a "socjal"  świecił pustkami. W Warszawie nie mają takich lęków. Albo się oswoili. Tzn. przyzwyczaili.

Będąc w stolicy i mając do dyspozycji cały dzień na kulinarne szaleństwa, zdecydowaliśmy się zobaczyć jak to jest z tymi śniadaniami. Problemem okazało się wybranie lokalu. Bo jest ich sporo, a przecież śniadanie da się zjeść tylko jedno. Mieliśmy kilka typów, ale ostatecznie zdecydowaliśmy się na Charlotte Chleb&Wino na Placu Zbawiciela. Bo są prekursorami, a w zasadzie prekursorkami (właścicielkami są trzy dziewczyny). Były pierwsze, więc chcieliśmy mieć punkt odniesienia. I nie zraziliśmy się legendą o słynnej swego czasu bułce tartej Charlotte sprzedawanej w cenie 7 pln :)

Na miejscu byliśmy ok 9.30, a tam już spory tłumek spragnionych kawy i świeżego pieczywa. Odruchowo chcieliśmy usiąść przy oddzielnym stoliku, ale wszystkie były zajęte. W sumie to dobrze.  Zajęliśmy ostatnie 4 miejsca przy "socjalu". Oczywiście nikt z naszych nowych "znajomych" nie zwrócił na nas uwagi. A my tak, bo ewidentnie naszymi sąsiadami była para młodych ludzi na randce! Jaki to super pomysł, prawda? Śniadaniowa randka. Tak czy inaczej spróbowaliśmy skupić się na menu i coś zamówić. Co nie było takie proste z uwagi na dość głośną muzykę i szalone możliwości wyboru. Od zestawów pieczywo + jajka lub pieczywo + dżemy, przez Croque Madame, Croque Monsieur, po różne kanapki czy słodkie bułeczki na mniejszy apetyt. Dodać należy, że pieczywo podawane w Charlotte pochodzi z ich własnej piekarni, którą kątem oka możemy obserwować siedząc przy stolikach. O codzienne wypieki dba od 5 rana Pan Andrzej, który tylko raz w swojej karierze zaspał i pieczywa nie było. Po zeszłorocznym Beaujolais Nouveau;) 

Wracając jednak do naszego śniadania. Byliśmy w czwórkę, więc nasze zamówienie mogło być zróżnicowane i pojawiło się w nim: Croque Madame, Croque Monsieur, zestaw pieczywa + czekolada + dżem i  kanapka z łososiem. I kawa oczywiście. Wszystko bardzo dobre, łamane na pyszne. Pieczywo pierwsza klasa. Dżem i czekolada, też lokalnego wyrobu - świetne. Obsługa sprawna i uczynna. Opinie na temat wspólnego siedzenia przy jednym stole z nieznajomymi - podzielone. Z mojej perspektywy pozytywne. Jedynym minusem była zbyt głośna muzyka, choć może to pozwala nie zwracać uwagi na innych. Całość rozpatrujemy trochę w kategoriach eksperymentu i przeżycia. Bo mimo wszystko miejsce jest dość specyficzne. Tłoczno, gwarno, trochę jak na imprezie, a my jakoś nieprzyzwyczajeni. W szczególności od samego rana, kiedy się jeszcze dzień nie zaczął. Ale ogólne wrażenia bardzo pozytywne. Plus za krzesełka dla dzieci.

Po wyjściu z Charlotte nie dawały nam spokoju myśli o innych lokalach śniadaniowych, więc zdecydowaliśmy się na mały spacer. Odwiedziliśmy jeszcze SAM i By The Way na Powiślu i Petite Apetite na Nowym Świecie. Testowanie menu pozostawiliśmy sobie na następny raz.

       A teraz czekamy na śniadaniownię w Poznaniu. Myślicie, że nasze miasto jest na to gotowe?

Śniadanie na mieście. #1. Blow Up Hall 5050

Prawie każda restauracja ma obecnie w swojej ofercie menu lub kilka propozycji lunchowych. A jak sprawa ma się ze śniadaniem na mieście? Ta odsłona kulinariów nie jest jeszcze zbyt popularna, przynajmniej w Poznaniu. Na zachodzie Europy, w Warszawie czy w Trójmieście śniadaniowa kuchnia kusi mieszczuchów na co dzień i od święta. Szybkie śniadanie, kawa i gazeta w drodze do pracy, spotkanie w interesach o godzinie 09:00 na mieście, rocznica czy randka w nietypowy sposób - przecież to wszystko pomysł na śniadania w restauracji.

Zaczynamy z górnej półki, ale zupełnie wyjątkowo i ekscytująco. Wierzcie nam - restauracja hotelowa w Blow Up Hall 5050 jest otwarta i potrafi bardzo pozytywnie zaskoczyć...ale po kolei.

Po przekroczeniu progu przywitał nas bufet. Niby standard, ale kilka pozycji robi wrażanie: chleb i bułki ultra świeże, bo wypiekane na miejscu, doskonałe jakościowe chorizo i totalnie slowfoodowy karczek wieprzowy (brzmi znacznie gorzej niż smakuje). Tuż obok szkocki łosoś w rozmarynie opruszony kawiorem, oczywiście wędzony na zimno. To tyle z konkretów. Oczywiście świeże warzywa (caprese, pomidor, ogórek) świeże owoce (sałatka z ananasa, winogron... oraz figi). Do tego selekcja jogurtów, płatków, serów, no a w podgrzewaczu czają się sadzone jajka. Hmm i to tyle? Trochę poczuliśmy się rozczarowani. Może nie spodziewaliśmy się złotej posypki na jogurtach, ale nic nas szczególnie nie zaskoczyło. Na szczęście zapytano nas czy życzymy sobie czegoś ekstra. No pewnie!  Ale co konkretnie możemy dostać? Frankfurterki? Jajecznicę? I tutaj usłyszeliśmy długą listę śniadaniowych propozycji z całego świata, od continental breakfast, przez śniadanie angielskie, amerykańskie, francuskie tosty, jaja po florentyńsku, jaja po benedyktyńsku... Poza tym usłyszeliśmy, że szef kuchni jest otwarty, by spełniać niestandardowe (patrz  każde) życzenia gości. Bez dodatkowych opłat. My postanowiliśmy dać Tomkowi Trąbskiemu wolną rękę. W odpowiedzi otrzymaliśmy propozycje spróbowania jajek po benedyktyńsku i tostów francuskich. Po chwili oczekiwania do stolika przybyły nasze małe śniadaniowe arcydzieła. Wrażenia wizualne - wow!

Zacznijmy może od jajek po benedyktyńsku. Jajka gotowane w koszulkach, podane na przysmażonych na oliwie truflowej mafinkach śniadaniowych z plastrem zgrilowanej gotowanej szynki. Całość polana świeżo przygotowanym sosem hollandaise (tradycyjnie, z żółtek, masła, odrobiny octu z białego wina i przypraw). Efekt, jak widać na zdjęciach, bardzo pozytywny. Szczególnie po przekrojeniu jajka na pół. Idealnie zcięte białko i wspaniale płynne żółtko. Najlepsze jajko jakie w życiu jedliśmy. Przeżycie godne wstąpienia do klasztoru.

Równie smaczne były tosty francuskie, czyli bułeczki śniadaniowe namoczone w jajkach i mleku, przysmażone na oliwie truflowej. Do tego kilka plastrów smażonego bekonu, świeżych malin i odrobina syropu klonowego. Połączenie może wydawać się dość awangardowe, jednak wszelkie wątpliwości znikają po pierwszym kęsie. Klasa sama w sobie. Brawo dla szefa kuchni.

Śniadaniowy bufet w Blow Up Hall 5050 to koszt 60 pln na osobę. Biorąc pod uwagę to, że oprócz jedzenia otrzymujemy przeżycie i inspirację, zdecydowanie warto pokusić się o taki wydatek. Podsumowując, wizyta udana. Może nie na co dzień, ale wydaje nam się, że każdy zasługuje żeby sobie takie święto sprawić, czy spotkać się biznesowo w tak sprzyjających warunkach.

W Poznaniu można zjeść dobre śniadanie, a teraz wiemy już gdzie zjemy wyśmienicie. A Wy macie jakieś sprawdzone miejsca? Bo my dopiero rozpoczynamy cykl śniadaniowy.