piątek, 5 lipca 2013

Kuchnia na medal w Restauracji Platinum


Nie wszyscy zdają sobie sprawę z tego, że poznańskie kulinaria błyskawicznie się rozwijają, a w wielu restauracjach stolicy Wielkopolski pracują wybitni szefowie kuchni – wśród nich mistrzowie Europy i medaliści wielu prestiżowych konkursów kulinarnych. O klasie poznańskiej gastronomii świadczy również fakt, że dziennikarze CNN Travel umieścili Poznań na liście ośmiu nieodkrytych skarbów Europy Wschodniej, doceniając go właśnie za wspaniałą kuchnię, łączącą tradycję i nowoczesność. Właśnie jako kreatywną reinterpretację klasyki określą swoją kuchnię Dominik Brodziak, jeden z najbardziej utytułowanych kucharzy w mieście i szef kuchni Restauracji Platinum, którą tym razem odwiedziliśmy w poszukiwaniu kulinarnych uniesień.




Dominik z pewnością należy do najlepszych szefów w Polsce. Od ponad 10 lat wygrywa krajowe i międzynarodowe konkursy kulinarne. Jak mówi dostarczają mu okazji do doskonalenia swojej techniki, nowych inspiracji w łączeniu smaków, lepszego zrozumienia produktów. Obecnie Dominik  trenuje swojego zastępcę Kubę do startu w Kulinarnym Pucharze Polski. Sam w 2001 roku zdobył ten tytuł, w 2011 udało się go zdobyć także Kubie. Teraz szefowie ćwiczą coraz to nowe kreacje z kalmarów, jogurtu naturalnego i pomarańczy – takie bowiem składniki są bohaterami imprezy w tym roku. Dominik reprezentował też kilkukrotnie nasz kraj. Był członkiem polskiej ekipy narodowej w Kulinarnym Pucharze Świata w 2002 roku, z imprezy tej wrócił ze srebrnym medalem. Został też zaproszony do startu w niezwykle prestiżowym Bocuse d’Or w 2008 roku, kiedy to polscy szefowie debiutowali na tej imprezie. Dominik gotuje konkursowo na co dzień. Inaczej nie potrafi; to prawdziwy wirtuoz sztuki kulinarnej, a jego dania to mini arcydzieła zarówno w smaku jak i w formie podania. Więcej o Dominiku możecie przeczytać pod koniec wpisu, gdzie znajdziecie obszerny wywiad z szefem kuchni.




Po bardzo przyjemnej rozmowie z szefem Dominikiem nadszedł czas na degustację. Warto tutaj wspomnieć, że w Restauracji Platinum wprowadzona została właśnie zupełnie nowa karta letnia, wypełniona po brzegi świeżymi, sezonowymi smakami. Nie mogliśmy się oprzeć pokusie i to właśnie z tego menu pochodziła większość smakołyków, których spróbowaliśmy podczas naszej wizyty. Zaczęliśmy, oczywiście, od przystawek. Wybór padł na rillettes z kaczki z chrupiącymi sałatami i konfiturą z borówki oraz grasicę cielęcą z młodymi warzywami i pieczarkami w sosie z czerwonego wina z czekoladą. Pierwsze wrażenia po dotarciu talerzy na nasz stolik – wielkie wow! W samej kompozycji i podaniu widać wiele nowoczesności, niewymuszonej elegancji i ogrom kulinarnego artyzmu, czyli cech charakterystycznych dla kuchni szefa Dominika. Już po pierwszym kęsie wiemy, że smak dań w niczym nie ustępuje ich wyglądowi. Doskonałe kompozycje smaków i aromatów… prawdziwa kulinarna symfonia! W obu kreacjach smaki perfekcyjnie współgrają i uzupełniają się, a różnice w teksturach poszczególnych składników (np. pysznej, delikatnej grasicy i chrupiących szparagów) stają się nieprzerwanym źródłem dodatkowych doznań. Polecamy!




Po przystawkach nadszedł czas na dalszą część uczty, czyli pierwsze i drugie dania. Oczarowani smakiem i z zaostrzonym apetytem postanowiliśmy wypróbować policzki wołowe z puree selerowym i konfiturą z cebuli, kurczaka kukurydzianego z ziemniakami fondant i sosem madera, polędwiczki wieprzowe z duxelles i sosem z żubrówką oraz gęś confit z modrą kapustą i sosem z wiśniami. Jako pierwsze na nasz stolik przybyły policzki wołowe i kurczak kukurydziany. Oba dania to, ponownie, kulinarna maestria – od pomysłu, kompozycji, poprzez sposób podania i oczywiście smak.

Bardzo cieszymy się, że policzki notują swoisty comeback – przez długie lata były prawie niedostępne w sklepach, na próżno było też szukać ich w menu większości lokali, a przygotowane w odpowiedni sposób mogą być nie lada przysmakiem. Uwierzcie nam, policzki wołowe przygotowane przez Dominika Brodziaka w Restauracji Platinum zdecydowanie można uznać za kulinarny rarytas najwyższych lotów. Mięso jest delikatne, kruche, niemal rozpływające się w ustach, a towarzyszące mu, niemal rustykalne, puree z selera i konfitura z czerwonej cebuli doskonale dopełniają całości.

Podobne wrażenia towarzyszyły degustacji kurczaka kukurydzianego. Cóż to takiego? Otóż jest to odmiana kurczaka karmionego w większości kukurydzą, przez co mięso jest bardziej złociste, zdecydowanie delikatniejsze i nieco inne w smaku od ‘tradycyjnego’ drobiu. W kreacji Dominika podawany jest on z ziemniakami fondant i sosem madera, a cała kompozycja zasługuje na piątkę z plusem. Jest pysznie!




W kolejnym rozdaniu na naszym stole pojawiły się polędwiczki wieprzowe z duxelles i sosem z żubrówką oraz gęś confit z modrą kapustą i sosem z wiśniami. Tradycyjnie wielkopolska gęś przygotowana w sposób confit (czyli zamarynowana w ziołach i przyprawach i następnie konserwowana w tłuszczu) bardzo przypadła nam do gustu. Mięso, ze względu na sposób przygotowania, było niezwykle delikatne i kruche. Równie smakowite były dodatki – rozpływająca się w ustach, aromatyczna czerwona kapusta, chrupiące i delikatnie kremowe ziemniaki gratin oraz klasyczny sos z wiśniami. Przemyślana kompozycja w charakterystycznym dla Dominika Brodziaka stylu reinterpretacji klasyki i nowej kuchni polskiej z widocznymi wpływami smaków Francji. Jesteśmy na tak.

Równie smakowite  były polędwiczki wieprzowe. Mieliśmy co prawda już wcześniej, podczas Nocy Restauracji, okazję do ich wypróbowania, jednak tak wykwintne danie nawet podczas kolejnych degustacji nie traci absolutnie nic ze swego uroku. Delikatne mięso wieprzowe z dodatkiem duxelles, czyli drobno posiekanymi grzybami z cebulą, szalotką i przyprawami, smażonymi w małej ilości mocno rozgrzanego tłuszczu, otoczone zostało plastrami aromatycznej szynki serrano. W roli dodatków pojawiło się puree z pasternaków, sezonowe warzywa i pyszny sos z delikatną nutą żubrówki. Znakomite połączenie smaków i tekstur. Chapeau bas!




Zwieńczeniem godnym kulinarnego arcydzieła okazały się desery. Tutaj nasz wybór padł na parfait miodowe z prażonymi jabłkami i sosem angielskim oraz sezonowy chłodnik z rabarbaru z truskawkami i lodami waniliowymi. Dawno nie widzieliśmy tak wizualnie stymulujących deserów, a smak obu kreacji dorównał ich wyglądowi. Miodowe parfait nie przytłaczało słodkością, nawet w połączeniu z klasycznym, mocno waniliowym sosem angielskim i pysznymi, lekko cynamonowymi prażonymi jabłkami.

Chłodnik to natomiast eksplozja smaku znakomitego połączenia sezonowych truskawek i rabarbaru, a dodatkowych wrażeń dostarcza gałka aromatycznych lodów waniliowych.



Podsumowując, wizytę w Restauracji Platinum zdecydowanie uznajemy za udaną. Zaserwowane kreacje z letniego menu sprostały naszym wysokim oczekiwaniom. Na pewno jeszcze nie raz tu wrócimy. W międzyczasie polecamy Wam samodzielnie sprawdzić co czeka na Was w Platinum i jak smakują dania przygotowywane przez prawdziwego mistrza w swoim fachu, Dominika Brodziaka. Naprawdę warto!

Ceny:

Polędwiczki wieprzowe z duxelles i sosem z żubrówką - 59 pln 
Policzki wołowe z puree selerowym i konfiturą z cebuli - 29 pln
Rillettes z kaczki z chrupiącymi sałatami i konfiturą z borówki - 34 pln
Kurczak  kukurydziany , ziemniaki fondant, sos madera - 56 pln
Grasica cielęca z młodymi warzywami i pieczarkami, sos z czerwonego wina z czekoladą - 42 pln
Gęś confit z modrą kapustą i sosem z wiśniami - 68 pln
Parfait miodowe z prażonymi jabłkami i sosem angielskim - 16 pln
Chłodnik z rabarbaru z truskawkami i lodami waniliowymi - 12 pln






Wywiad z Dominikiem Brodziakiem, szefem kuchni Restauracji Platinum:


  • Co najbardziej lubisz w gotowaniu:

Ciągłe wyzwania. Każdy dzień pracy przynosi nowe, lubię się z nimi konfrontować.



  • Jakbyś określił kuchnie którą serwujecie:

Jest to kuchnia autorska, w której każdy szczegół się liczy wpisujemy się z nią w nurt slowfoodowy. Początkowo była to nowa kuchnia polska, obecnie ma nieco więcej europejskich akcentów.



  • Skąd czerpiecie kulinarne inspiracje:

Może tego nie widać, ale gotuję zawodowo już od 20 lat. To spore doświadczenie, na bazie którego wciąż tworzę nowe dania i kompozycje smakowe. Tak już mam, to jest we mnie. Poza pracą, podczas wyjazdów wciąż szukam nowych smaków. Najsilniejszym zastrzykiem adrenaliny są dla mnie i mojego zespołu konkursy kulinarne. Podczas przygotowań musimy wspiąć się na wyżyny kreacji. Obecnie trenujemy do kolejnego Pucharu Polski. Tym razem zadanymi składnikami są: kalmar, jogurt naturalny – gęsty oraz pomarańcza. Ja zdobyłem to trofeum w 2001 roku, moja prawa ręka – Kuba zwyciężył w pucharze w 2011. Mamy nadzieję, że w 2013 znowu się uda.



  • Ulubiona przyprawa / przyprawy:

Sól i pieprz plus dużo ziół. Nie koniecznie tych orientalnych. Cudowna jest nasza, skromna - natka pietruszki, w której jestem zakochany. Świetny jest także seler naciowy.



  • 3 najważniejsze w mojej kuchni składniki:

Dobre pytanie. Każdy francuski szef odpowie na nie: masło, masło, masło.  U mnie masło również jest na podium, ale tuż obok oliwa z oliwek i oczywiście zioła. Z tymi produktami każdy składnik może nabrać świetnego smaku.



  • Najważniejsza zasada w Twojej kuchni:

Dobra atmosfera. Najbardziej jej budowaniu sprzyja wzajemny szacunek, dla zespołu dla siebie nawzajem i dla…produktu. Jak jest szacunek i dobra atmosfera to pojawiają się najlepsze efekty. Nie ma skrótów, niepotrzebnych napięć, o niczym się nie zapomni. Efekty najlepiej widać na talerzu i w zadowoleniu gości.


  • Gotowania nauczyłem się w:

Jak wielu chłopaków w Poznaniu skończyłem słynne technikum na Podkomorskiej. To były dawne czasu. Zaraz po szkole trafiłem do zespołu kucharzy w Merkurym. Tam można powiedzieć, ze nauczyłem się co to znaczy slow food. Na rynku nie było wtedy żadnych półproduktów, żadnych skrótów, uproszczeń. Wszystko przygotowywaliśmy od zera. Chciałeś majonez – to musiałeś go zrobić. Dobry sos mogłeś otrzymać tylko redukując wywar. Na późniejszych etapach mojej kulinarnej drogi uczyłem się najwięcej przygotowując do konkursów. W 2002 zaproszono mnie do polskiej reprezentacji narodowej w Kulinarnym Pucharze Świata w Luxemburgu, gdzie zdobyliśmy srebro. Jako pierwszy Polak brałem udział w konkursie Bocuse d’Or w Lionie w Francji w 2008 roku. Musieliśmy pokazać klasę przed kolegami ze świata. Potężną porcję kulinarnej wiedzy zaserwowali mi także podczas stażu w Instytucie Bocusa we Francji, tam dopiero zrozumiałem kuchnię francuską.


  • Goście muszą u mnie koniecznie spróbować:

Dań sezonowych z zawsze świeżego menu, które zmieniamy 3 razy do roku. Obecnie będą to chłodniki, zarówno w formie deseru z truskawką i rabarbarem, czy zupy przygotowanej z ziemniaków i płatków pora. Świetny jest także antrykot z grilla czy przystawka z grasicy. W letnim menu, które dostępne jest od początku lipca nie zabraknie również świeżego, przyrządzanego na miejscu sera, truskawek w wielu wcieleniach jak i wolno gotowanych policzków wołowych.



Poza menu letnim w Restauracji Platinum koniecznie spróbować  trzeba mięs z kością, które mają przebogaty smak dzięki szpikowi kostnemu. Pieczemy jest długo, nawet kilkanaście godzin w piecu wraz z warzywami i sosem. W efekcie powstają niezwykle delikatne dania.



  • W kulinarną podróż życia udałbyś  się do:

Pewnie zaplanowałby sobie kulinarny tour do Skandynawii. Zaczął bym od Danii, później Szwecja, Norwegia na końcu pewnie też Estonia, gdzie ostatnio robi się coraz ciekawiej pod względem kuchni.



  • Do twoich posiłków jakie napoje najlepiej pasują:

Do dań długo gotowanych, aromatycznych, bardziej ciężkich na pewno świetnie nada się piwo. Jeśli chodzi o wina, to ich kartę tworzymy specjalnie pod kartę dań. Króluje w nich Francja, ale znaleźć też można wyborną Portugalię, Hiszpanię a także RPA czy Australię. Teraz właśnie zmieniliśmy kartę naszych win wraz z nastaniem menu letniego. Zapraszam do spróbowania.
 

czwartek, 20 czerwca 2013

Preludium do Akademii Kulinarnego Poznania, czyli warsztaty kulinarne przed Nocą Restauracji

Tegoroczną Noc Restauracji, która odbyła się 24 maja, poprzedził cykl czterech bezpłatnych warsztatów kulinarnych zorganizowanych przy współpracy z poznańskim oddziałem terenowym Agencji Rynku Rolnego. Warsztaty te były czymś więcej niż tylko interesującym wstępem do największego święta restauracji w Polsce i Europie – stały się bowiem częścią szerszego przedsięwzięcia, jakim jest projekt rozwoju i promocji jakościowych kulinariów w Poznaniu, który tworzymy pod marką Kulinarnego Poznania. Właśnie w ramach Kulinarnego Poznania powstaje unikatowa na skalę kraju inicjatywa – Akademia Kulinarnego Poznania, w ramach której przez okres całego roku warsztaty dla poznaniaków prowadzić będą w swoich restauracjach szefowie kuchni najlepszych lokali w mieście.


Przed Nocą Restauracji zorganizowaliśmy wspólnie z Agencją Rynku Rolnego warsztaty w czterech topowych restauracjach – Hugo Restaurant, GOKO Restauracja Japońska, 3 Kolory Cafe grill & Restaurant oraz Pastela. Szefowie kuchni przedstawili możliwości kreatywnego wykorzystania jakościowych składników z regionu Wielkopolski, a uczestnicy mieli okazję poznać nowoczesne techniki kulinarne i ich zastosowanie do przygotowywania niecodziennych potraw z regionalnych składników, dostarczonych przez najlepszych wielkopolskich producentów.
„Poprzez organizowane warsztaty kulinarne chcemy dać poznaniakom możliwość poznania regionalnych produktów zaprezentowanych przez najlepszych szefów kuchni. Liczymy, że wiedza, którą nabędą podczas warsztatów będzie procentowała w ciekawszym i zdrowszym sposobie odżywiania na co dzień. Wierzymy także, że dzięki takim spotkaniom mieszkańcy Poznania docenią restauracje, w których liczy się zarówno zdrowy składnik, jak i jego mistrzowskie przyrządzenie. Zależy nam na budowaniu świadomości dobrej kuchni i kultury jadania w autorskich restauracjach” – mówi o warsztatach Andrzej Bobrowski, Dyrektor Agencji Rynku Rolnego OT w Poznaniu.

Pierwsze warsztaty odbyły się 15 maja w restauracji Pastela na ul. Zamkowej. Ich tematem były unikatowe kreacje z perliczki i królika, w tym przygotowanie specjalnego dania na Noc Restauracji –  „Królika na leśnej Polanie” – według autorskiego przepisu szefa kuchni Marcina Michalskiego. Piętnastu uczestników warsztatów pod okiem szefa Marcina od podstaw przygotowało swoje wersje autorskiego dania z królika. Po usunięciu kości przystąpiliśmy do przygotowania farszu, który następnie zawinięty został w rozbite tłuczkiem królicze mięso. „Prawie jak sushi z królika” – żartowali uczestnicy. 
Po krótkiej przerwie na pieczenie nadszedł czas na dokończenie dzieła, czyli obtoczenie rolad w orzechach i zadbanie o odpowiednie podanie. Szef Marcin na każdym kroku z uśmiechem asystował przy przygotowaniu sosu z konfitury aroniowej lub winegret na bazie oleju lnianego, czy nawet przy tworzeniu artystycznych kompozycji z sałat i owoców leśnych na talerzach. Każdy przygotował swoje danie odrobinę inaczej, więc było tyle wyjątkowych kreacji, ilu uczestników. Wszystkie były jednak równie smakowite.


Drugie warsztaty odbyły się dzień później, 16 maja, w restauracji 3 Kolory Cafe Grill & Restaurant. Położona nad jeziorem maltańskim Restauracja oferuje nie tylko ciekawe menu, ale też jeden z najpiękniejszych widoków w mieście. Tematem zajęć były możliwości wykorzystania wieprzowiny złotnickiej do kulinarnych kreacji według przepisów Adama Zastróżnego, szefa kuchni 3 Kolorów. Do stworzenia wybornej uczty wykorzystane zostały m.in.: schab z wieprzowiny złotnickiej, wielkopolskie młode ziemniaki i szparagi. 
Gwiazdą wieczoru było Nocne Danie restauracji 3 Kolory, czyli stek z karkówki, na które swój autorski przepis zdradził szef kuchni. Uczestnicy warsztatów dowiedzieli się również m.in. jak przygotować idealną marynatę do różnych rodzajów mięs z grilla, jakie składniki tworzą prawdziwą wielkopolską sałatkę ziemniaczaną, a nawet jak własnymi siłami zrobić pyszną piankę piwną, w interesujący sposób wieńczącą nasze kulinarne dzieła.


Po Pasteli i 3 Kolorach nadszedł czas na Hugo Restaurant i trzeci z warsztatów. Piętnastka uczestników spotkała się w znajdującej się na terenie City Parku restauracji w niedzielę, 19 maja. Tematem przewodnim była kreacja dań z wielkopolskich królików, pstrąga tęczowego i sezonowych warzyw według pomysłu Dominika Narlocha, z wykorzystaniem nowoczesnych technik kulinarnych, w tym metody sous vide, czyli gotowania w niskich temperaturach. To właśnie gotowanie sous vide było pierwszym zadaniem postawionym przed uczestnikami warsztatów. 
Po wcześniejszym przygotowaniu zapakowane próżniowo królicze combry z dodatkiem tymianku powędrowały do specjalnego urządzenia, w którym gotowane były przez 15 minut w temperaturze 61 stopni. Dlaczego warto gotować właśnie tą metodą? „Gotowane w ten sposób produkty nie tracą swojego naturalnego smaku ani wartości odżywczych. Technikę tę opracowali Francuzi, a nazwa oznacza ‘bez powietrza’. Podczas smażenia mięso lub ryby oddają swój smak tłuszczowi, przy gotowaniu smak oddawany jest wodzie. Dzięki sous vide – czyli gotowaniu w próżni – cały smak pozostaje w produkcie.” – tłumaczył Dominik Narloch, szef kuchni Hugo Restaurant. Następnie uczestnicy przygotowali m.in. chutney z rabarbaru, sezonowe warzywa, puree z zielonych szparagów czy sos z prażonych kości królika. Zwieńczeniem dzieła było przygotowanie talerza do wydania, przy czym wytrwale asystował szef Dominik.


Ostatnie warsztaty odbyły się 21 maja w GOKO Restauracji Japońskiej. Ich tematem było wykorzystanie wielkopolskich mięs – szczególnie polędwicy wołowej i wieprzowej – do przyrządzenia dań kuchni japońskiej według przepisu szefa kuchni, Patryka Jerzykowskiego. Warsztatom nie zabrakło otoczki wyjątkowości. Były to bowiem, jak stwierdził szef Patryk, pierwsze warsztaty w GOKO, których motywem przewodnim jest mięso – owszem, odbywają się tu zajęcia dla miłośników kuchni, ale poświęcone sushi.
Na uczestników warsztatów na stołach czekały tradycyjne kociołki shabu-shabu. W kociołkach, stojących cały czas na ogniu, gotuje się lekko pikantny bulion – dashi. Uczestnicy warsztatów przygotowywali w nim polędwicę wieprzową, pociętą z zegarmistrzowską precyzją na cieniutkie paski, zanurzając ją w bulionie na tak długo, jak trwa powolne wypowiedzenie słów „shabu shabu”. Przygotowane w ten sposób mięso na zewnątrz jest delikatnie ścięte, w środku – jeszcze surowe, a w smaku wspaniale maślane. 
Szef Patryk Jerzykowski zademonstrował również jak w kociołku przygotować warzywa, krewetki czy łososia. Gwiazdą drugiej części warsztatów była natomiast wielkopolska wołowina. Pod okiem szefa Patryka uczestnicy przeszli kurs sprawnego operowania japońskim nożem, co pozwoliło na pocięcie polędwicy wołowej na eleganckie plastry, które następnie opalano opalarką. Przygotowane w ten sposób mięso stało się częścią kreacji w skład której wchodziły również m.in. sałatka z glonów wakame z dodatkiem sezamu. Warsztaty w GOKO były wyśmienitą okazją by poznać nieco mniej znane oblicze kuchni japońskiej, odkryć smakowity mariaż smaków wielkopolskich i azjatyckich, oraz na własnej skórze przekonać się o słuszności japońskiego powiedzenia głoszącego, że im produkt mniej przetworzony, tym bardziej autentyczny w smaku.


Na sam koniec ważna informacja dla tych, którzy nie mieli okazji wziąć udziału w warsztatach poprzedzających Noc Restauracji. Otóż w ramach Kulinarnego Poznania powstaje unikatowa na skalę kraju inicjatywa – Akademia Kulinarnego Poznania, w ramach której przez okres całego roku warsztaty dla poznaniaków prowadzić będą w swoich restauracjach szefowie kuchni najlepszych lokali w mieście. Oficjalny start Akademii już niebawem – śledźcie nas na bieżąco!

poniedziałek, 15 kwietnia 2013

Kyokai - czyli sushi design


Nasze ostatnie wyprawy kulinarne wypełnione były smakami Europy – dwa oblicza kuchni polskiej w Ratuszovej i Oberży Pod Dzwonkiem, niezapomniany smak Francji i Włoch w Le Palais du Jardin… Teraz czas na odmianę. Kulinarny Poznań wraca na trop najlepszego sushi w mieście! Tym razem w poszukiwaniu autentycznych smaków Kraju Kwitnącej Wiśni udajemy się do Kyokai, jednej z najjaśniejszych gwiazdek na poznańskiej mapie sushiżerców. Lokal mieści się w Starych Koszarach przy ulicy Wojskowej, tuż przy City Park. Sąsiaduje z takimi znakomitościami jak Hugo Restaurant czy Mielżyński Wine Bar. Klimat Starych Koszar jest unikatowy. Postindustrialne mury mieszczą niezwykle autorskie restauracje, salony urody, sklepy z designerskimi elementami wyposażenia wnętrz. Jeśli nie byliście jeszcze w Starych Koszarach polecamy je poznać czym prędzej :)


Po przekroczeniu progu restauracji znajdujemy się w niezwykle stylowym i nowoczesnym wnętrzu sali parterowej. Dominują tu jasne kolory – klasyczne zestawienie bieli i czerni z dodatkiem kontrastującej czerwieni. Na ścianach uwagę przykuwają interesujące grafiki inspirowane kulturą Japonii – obok nieco abstrakcyjnych, ekspresyjnych motywów (odrobinę przywodzących na myśl pollockowski action-painting) widać stylizowane wizerunki ryb koi. Najważniejszym elementem jest tu jednak niezaprzeczalnie spora, otwarta na widok gości stacja, w której z niezwykłą gracją i precyzją pracują sushimasterzy. Bardzo ciekawym rozwiązaniem jest również opasająca stację taśma, po której wędrują talerzyki z sushi. Świetne rozwiązanie, natychmiastowo przywodzące na myśl restauracje z tętniącego życiem Tokio, a nieczęsto (jeśli w ogóle) widywane w poznańskich lokalach. Strasznie kusi nas by usiąść zaraz przy barze i z podziwem podglądać magików z Kyokai w akcji. Postanowiliśmy jednak sprawdzić co czeka na nas w sali na piętrze. 


Stylizacja zgoła odmienna. Dominują tu bardziej stonowane kolory, ze stylową czernią na czele. Powtarza się znów motyw przewodni ryby koi, tym razem wymalowany na sporej, matowej szybie odgradzającej viproom od reszty przestrzeni. Po usadowieniu się przy jednym ze stolików górnej sali na start zamawiamy tradycyjną, zieloną herbatę, która po chwili przybywa do nas w bardzo stylowych czajniczkach.
Nasza nieposkromiona ciekawość szybko dała o sobie znać. Rozgrzani filiżanką smakowitej senchy kierujemy się ku kuszącej stacji sushi, by poznać rekomendacje sushimasterów oraz uświadczyć wyjątkowego spektaklu, jakim w Kyokai jest przygotowywanie sushi.


Niesamowite wrażenie robi sprawność manualna ekipy która przygotowuje sushi. Nie sposób wyprowadzić chłopaków z równowagi. Nawet kiedy wciągnie się ich w dyskusję o japońskiej kuchni ich ruchy wciąż pozostają bezbłędnie precyzyjne. Spod ich noży wychodzą małe arcydzieła. Mieliśmy okazję spróbować kilku z nich.


Ponieważ nie każdy miłośnik sushi musi przepadać za rybą, w Kyokai również wegetarianie poczują się jak u siebie. My spróbowaliśmy wegetariańskiego futomaka zawijanego w świeży ogórek. W środku rolki znajdowały się jeszcze japoński omlet oraz serek. Całość obsypana nitkami chilli. Połączenie obłędne. Świetne także jako przystawka dla rybożerców. Cena tych rolek także była bardzo lekka :) Kosztują one 14 pln i są podawane na beżowych talerzykach. Tutaj warto wspomnieć o intuicyjnym systemie wyceny dań w Kyokai. Dania rozróżnione są kolorami, od białego do czarnego. Każdy kolor odpowiada innej cenie. Biały to 11 pln, czarny 35 pln. A ponieważ świat nie jest czarno-biały pomiędzy nimi znajdują się jeszcze  kolory: beżowy - 14 pln, brązowy - 19 pln, zielony - 25 pln i czerwony - 28 pln.


W Kyokai, co koniecznie trzeba podkreślić, rolki są bardzo zwarte i odpowiedniej wielkości. Co na pewno wyróżnia ten lokal spośród innych „susharni” w Poznaniu i w Polsce to proporcje ryby do ryżu. Tutaj potwierdza się hasło reklamowe Kyokai - „rozpiera nas ryba”. Te rolki to 80% ryby. Raj dla prawdziwych miłośników sushi! Jeśli dodamy, że w restauracji świeży tuńczyk pochodzi z Argentyny, a prawie każda ryba rozbierana jest na miejscu to odkryjemy połowę, a może nawet 80% sukcesu wyjątkowego smaku Kyokai :) My, zachęceni wybornym wegetariańskim starterem, nie mogliśmy sobie odmówić prawdziwej uczty sushi. 


Spróbowaliśmy:
Futomaków z łososiem i tuńczykiem  oraz warzywami i odrobiną japońskiego omleta zawijanych w różowy płatek sojowy podawanych na czerwonym talerzyku. Ujęły nas one genialnym połączeniem smaków. Prawdziwy rybny melanż w odpowiednim rozmiarze. 
Także na tym kolorze zastawy spróbowaliśmy rainbow maki z tuńczykiem  i awokado. Te niezwykle barwne rolki oferują intensywne doznania wzrokowe i dobrze zbalansowane doznania smakowe. 
Najbardziej chyba oryginalną i pozostającą w pamięci kreacją z sekcji czerwonej której próbowaliśmy były nigiri z tuńczykiem i omletem owinięte paskiem tykwy z odrobiną serka i porem. Ależ to obłędna kreacja i połączenie smaków oraz tekstur dość rzadko występujących obok siebie w sushi! Delikatna konsystencja tuńczyka i serka przełamane zostały słodką tykwą i chrupiącym porem. Dodając do tego aspekty wizualne to jedno z najciekawszych sushi jakie jedliśmy, nie tylko w Kyokai. Zdecydowanie warta swojej ceny.


Skosztowaliśmy też kilku zielonych talerzyków: smacznych nigiri z argentyńskim tuńczykiem, niezłych maków z łososiem i warzywami zawijanych w papier ryżowy z kwiatami japońskiej fasoli i spajającym całość serkiem oraz futomaków z krewetką i słodką tykwą zawiniętych w płatek omleta. Ta sekcja również nam smakowała (ale naszym gustom bliżej jednak do czerwonych talerzyków ;)).


Trzeba przyznać, że załoga Kyokai stanowi bardzo zgrany zespół, który wprowadza w lokalu atmosferę niezobowiązującego luzu, nie odejmując przy tym nic z designerskiej elegancji tego miejsca.
Podobnie można określić kreacje kulinarne w Kyokai. Doskonale pasują do stylu tego lokalu. Są świeże, eleganckie, dostojne, a przy tym nie brakuje w nich nutki szaleństwa oraz luzu. Żaden z Waszych zmysłów nie będzie się nudził obcując z nimi. Ich wygląd, zapach, a przede wszystkim smak zapamiętacie na długo. Tak długo, ile uda nam się wytrzymać do kolejnej wizyty w Kyokai. A po liczbie stałych klientów wiemy, że miejsce to dla wielu osób jest  nieodzownym składnikiem ich stylu życia. Nie dziwimy się! Z ręką na sercu polecamy ten lokal i sami nie możemy się już doczekać kolejnej wizyty. Następnym razem pewnie zdecydujemy się na nigiri i sashimi – czyli rybę w najczystszej postaci. Życzymy Wam smacznego i zapraszamy do podzielenia się wrażeniami z Kyokai.


wtorek, 19 marca 2013

Uchylamy rąbka kulinarnej tajemnicy, czyli (przedpremierowe) wrażenia z Ratuszovej

Tym razem w poszukiwaniu niezapomnianych smaków udaliśmy się na poznański Stary Rynek -  niewątpliwie jedno z najciekawszych kulinarnych ‘zagłębi’ w mieście. Zmierzamy prosto do kamienicy pod numerem 55, gdzie mieści się najstarsza restauracja na Rynku - Ratuszova. Z jednej strony spodziewaliśmy się pozytywnego zaskoczenia, z drugiej wielu poznaniaków starej daty zapowiadało, że zjemy tu tylko tradycyjnie po polsku czy wielkopolsku. My jednak poszliśmy tam w poszukiwaniu ciekawych, nowych, eleganckich smaków bazujących na kuchni polskiej. Czy Ratuszova sprosta naszym wymaganiom?

Do dyspozycji gości oddane są trzy sale: jedna na parterze oraz dwie w piwnicy budynku. My wybraliśmy stolik w nieco mniejszej, ale i odrobinę bardziej widnej sali parterowej. Wystrój idealnie oddaje tu ducha lokalu – jest więc elegancko, nieco tradycyjnie; na stołach nieskazitelnie czyste obrusy i świeże kwiaty, dookoła sporo ciemnego drewna. Pozostałe wnętrza Ratuszovej w podobny sposób utrzymują motyw przewodni, dodając jednocześnie swoje własne, unikatowe elementy – i tak jedna z sal w piwnicy jest nieco bardziej ‘staropolska’, elegancka, z ciekawymi malowidłami na ścianach; druga – bardziej nieformalna, z barem i przytłumionym oświetleniem. Każdy znajdzie więc tutaj coś co trafi w jego gusta, czy to przy okazji oficjalnego spotkania, romantycznej randki czy luźniejszego wyjścia ze znajomymi.


Równie zaskakujące jest menu Ratuszovej. Podstawą na bazie której szef kuchni Paweł Grygier tworzy swoje kreacje jest oczywiście kuchnia polska w wykwintnym, mieszczańskim wydaniu, wzbogacona jednak tu i ówdzie o smaki kuchni międzynarodowej i nowoczesne techniki, znane chociażby miłośnikom kuchni molekularnej. Szefowi kuchni należą się spore oklaski za stworzenie niebanalnych dań, umiejętnie łączących różne wpływy z zachowaniem ducha tradycyjnej kuchni polskiej. Nie ma mowy o sztuce dla sztuki – każdy składnik i zastosowana technika jest przemyślana i tworzy interesujący element kulinarnej układanki. Dodatkowo Szef Paweł wykazał się wielką otwartością uchylając przed nami rąbka kulinarnej tajemnicy – dzięki temu dane nam było przedpremierowo spróbować kreacji, które już niebawem mają szansę znaleźć się w menu.


Na przystawkę zamówiliśmy właśnie dwa dania przedpremierowe: polędwicę wołową po angielsku gotowaną w rewelacyjnej technice sous-vide (czyli w niskich temperaturach) z musem marchewkowo-pomarańczowo-paprykowym, karmelizowaną czerwoną cebulką, pianką parmezanową oraz emulsją z kolendry oraz krewetki scampi z puree z korzenia pietruszki podane z ziołowymi pomidorkami i emulsją z pietruszki. Obie kreacje podane w bardzo interesujący, nowoczesny sposób.
Smak polędwicy wołowej doskonale współgra z ‘molekularną’ pianką parmezanową. Ciekawy, słodko-pikantny smak musu marchewkowego w interesujący sposób dopełnił całości.
Druga z propozycji, nieco lżejsze i bardziej kobiece krewetki, również bardzo przypadły nam do gustu. Zaskoczeniem było puree z korzenia pietruszki – nie do końca wiedzieliśmy czego się spodziewać, jednak połączenie ze scampi i pomidorkami ziołowymi zagrało pysznie.


Po wstępie czas na dania główne. Zdecydowaliśmy się na jedno danie niedostępne jeszcze w karcie: sandacza z kremową kapustą włoską, bekonem, solirodem oraz kapeluszami z prawdziwka podanymi z jajkiem przepiórczym i pyłkiem z borowika oraz ‘sztandarową’, dostępną na co dzień w menu polędwiczkę wieprzową z sosem śmietanowo–grzybowo–rozmarynowym ułożoną na plackach rosti (placki z grubo startych ziemniaków z dodatkiem masła, parmezanu i specjalnie dobranej mieszanki przypraw), serwowaną z gotowanymi na parze warzywami.
Sandacz był doskonale przygotowany, kruchy, delikatny i, przede wszystkim, pyszny, szczególnie w akompaniamencie kremowej kapusty włoskiej. Kropkę nad i postawiło połączenie grzybów (w formie kapeluszy i molekularnego pyłku) i ugotowanych na miękko jajek przepiórczych. Ogółem – przemyślane i smakowite danie.
Polędwiczka wieprzowa była chyba najbardziej tradycyjną i konwencjonalną kreacją jakiej spróbowaliśmy tego dnia. Mięso soczyste, delikatne; ziemniaki rosti doskonale zagrały z kremowym sosem. Widać, że szef kuchni Paweł ma nosa do udanych kompozycji.


Na deser – znów połączenie przedpremierowych i już dostępnych kreacji. Zamówiliśmy  mus czekoladowy z lodami orzechowymi i pudrem z białej czekolady (w menu już niebawem) oraz  zmrożone owoce z ciepłym sosem z białej czekolady. Pierwsze wrażenie – wow! Dawno nie widzieliśmy tak wizualnie stymulujących deserów. Smak obu kreacji dorównał wyglądowi.
Mus z belgijskiej czekolady nie przytłaczał słodkością, nawet w połączeniu z lodami orzechowymi. Całości wrażeń dopełniła słodka, perłowa klatka, w której szef kuchni zamknął kilka płatków róży. Zegarmistrzowska precyzja! Jeśli szukacie deseru który zaimponuje Waszej drugiej połówce – właśnie go znaleźliście ;)
Mimo że ciężko stanąć w szranki z czekoladowym musem, to zmrożone owoce poradziły sobie wyśmienicie. Smakowite czereśnie, maliny, borówki świetnie sprawdziły się w połączeniu z ciepłym sosem z białej czekolady.


Podsumowując, wizytę w Ratuszovej zdecydowanie uznajemy za udaną. Zaserwowane przedpremierowo kreacje sprostały naszym wysokim oczekiwaniom. Na pewno nie raz wrócimy na Stary Rynek do kamienicy numer 55. W międzyczasie polecamy Wam samodzielnie sprawdzić co czeka w Ratuszovej – zarówno wśród już dostępnych dań, jak i tych które w menu pojawią się za kilka tygodni. Świetną okazją ku temu by odwiedzić Ratuszovą będzie otwarcie ogródka na płycie Starego Rynku, które będzie miało miejsce już na początku kwietnia.

piątek, 1 marca 2013

Pika Pika w rytmie Hiszpanii – degustacja win roble


Pika Pika to niewątpliwie jedna z nieoficjalnych ambasad Hiszpanii w Poznaniu. Klimat, pomysł, wnętrze, właściciele, kucharze, obsługa i tytułowe wina importowane prosto ze słonecznej Espanii.
Właśnie na winach chcemy się tym razem skupić. Współwłaściciel Pika Pika, Inigo Cordon Moreno, postanowił przybliżyć poznaniakom hiszpańska kulturę winiarską i co jakiś czas organizuje degustacje z pogawędką za symboliczną piątkę. Dobre dla laików, jak i prawdziwych koneserów.

Inigo w Poznaniu jest ambasadorem nie tylko kultury hiszpańskiej, ale i kilku winnic, z których wina można się w Pika Pika napić w towarzystwie świetnych tapasów z oryginalnych hiszpańskich produktów, nabyć na domowy użytek, czy też wypróbować podczas jednej z licznych degustacji.
Podczas ostatniej z nich prezentowane były cztery wina Roble (tzn. młode wino, leżakujące w beczce dębowej przez około pół roku) z różnych hiszpańskich apelacji (czyli regionów produkcji wina). 

Jako pierwsze zaserwowano nam roble pochodzące z północy Hiszpanii, z okolic Saragossy - Santo Cristo z D.O. Campo de Borja. Blend szczepów tempranillo, cabernet sauvignon i garnacha w beczce odpoczywał 6 miesięcy. O owocowym posmaku i lekko filoetowawym zabarwieniu. Korzenny finisz rozgrzewa podniebienie. Wino lekkie, świetnie nadające się do tapas.

Drugie wino wieczoru to Distinto z D.O. Valencia. Jesteśmy na środkowo wschodnim wybrzeżu   Hiszpanii.  Klimat cieplejszy, śródziemnomorski. Wino z duszą. Stąd też jego nazwa („Distinto” to po polsku „inny”) – jako jedno z niewielu win tej apelacji produkowane jest w małej, rodzinnej winnicy, a nie przez wielkie korporacje. Wytwarzane z organicznych winogron szczepu tempranillo i syrah, bardzo popularnego w Hiszpanii. Distinto jest pełne przypraw, ziemi i bogatych smaków lukrecji i ciemnych jagód. Smak bardziej płaski, jak powiedziała jedna z uczestniczek degustacji.

Trzecie wino to Doble R pochodzące z doliny rzeki Duero, jednego z najstarszych regionów winiarskich w Hiszpanii, gdzie produkuje się znakomite, cenione wina. Zimny klimat nadaje winu niezwykłego charakteru. Intensywnie wyczuwalny szczep tempranillo; równie mocny kolor dojrzałej wiśni z niemal granatowymi odcieniami, 5 miesięcy dojrzewania w beczce z dębu francuskiego i amerykańskiego. Doskonale złożony i zrównoważony aromat dojrzałych czarnych owoców z nutką wanilii i przypraw. Ciekawy jest również design etykiety – mniej formalny, kolorowy, przywodzący na myśl francuskie Beaujolais Nouveau. Interesująca jest również geneza nazwy Doble R, czyli „podwójne r”. Otóż zainspirowana jest ona dużą częstotliwością występowania litery R w hiszpańskich słowach, w tym w imionach i nazwiskach założycieli winnicy (np. César Carrascal García, czyli nadworny winiarz w San Mames).


Ostatnie wino wieczoru pochodzi z Katalonii – to Flor d'englora roure z D.O. Montsant. Degustowane wino to kupaż szczepów garnacha, cariñena, merlot, syrah i tempranillo charakteryzujący się bogatym kolorem, intensywnie owocowym aromatem z nutą przypraw i wyczuwalnymi taninami. Na charakterystyczny smak ogromny wpływ ma położenie regionu – winorośle rosną na stromych wzgórzach i za dnia korzystają ze śródziemnomorskiego słońca, a nocą z chłodniejszych temperatur. Widoczna jest tutaj również charakterystyczna dla północnej Hiszpanii konfrontacja nowoczesności i tradycji, przejawiająca się w tym przypadku zestawieniem zaawansowanych technologii produkcji i nowoczesnego designu ze starymi winoroślami, liczącymi sobie nawet 80 lat. Efekt? Naprawdę wspaniałe wino, które sporej części uczestników degustacji niezmiernie przypadło do gustu.


W Pika pika możemy degustować, pytać, rozmawiać, próbować, dowiadywać się bardzo ciekawych rzeczy i wykorzystywać pełen profesjonalizm i niezwykle rozległą wiedzę Inigo i reszty jego załogi. My też dowiedzieliśmy się kilku ciekawostek, np. tego, że kolor wina oceniamy czy też porównujemy przechylając kieliszek niemal kładąc go na tle białej chusteczki. Poznaliśmy też odpowiedź na dręczące wielu początkujących winoholików pytanie: czy jeżeli długo będziemy przechowywać wino w domu, w butelce to stanie się ono szlachetniejsze? Absolutnie nie. Co najwyżej może skwaśnieć i nie nadawać się do konsumpcji. Wina młode nadają się do spożycia od razu po zakupie. Co innego z tymi długo leżakującymi :)

Mamy nadzieję, że zachęciliśmy was do uczestniczenia w kolejnej degustacji, która odbędzie się już w marcu. Prawdziwa przygoda w hiszpańskim klimacie. My już rezerwujemy miejsca! Gracias chicos! ;)